Wewnętrzna świadomość ciała: co to?
Wewnętrzna świadomość ciała nie dotyczy tylko jogi, ale joga mówi o niej w szczególny sposób. Uważna świadomość oddychania i ruchu pozwala uniknąć bezmyślnego, mechanicznego wykonywania ćwiczeń, które przez utratę koncentracji przestają być jogą. Samo słowo “joga” pochodzi w końcu od rdzenia yuj, oznaczającego kontrolę, jarzmo, a także zjednoczenie, połączenie, jedność. Stan jogi nie jest możliwy bez połączenia z ciałem, umysłem i sercem. Nie jest także możliwy bez pewnego rodzaju dyscypliny.
Punktem wyjścia jednak niech będzie obserwacja bez agresji. Dyscyplina w żadnym razie nie powinna zamienić się w agresję wobec ciała w czasie praktyki fizycznej. Świadomość ciała to umiejętność słuchania jego cichego głosu i reagowania na wszelkie potrzeby: fizyczne i emocjonalne.
Nasze żywe ciało odbiera i interpretuje szereg bodźców za pomocą czucia głębokiego (czyli propriocepcji, która pozwala na odbieranie informacji o położeniu, ruchu i działaniu poszczególnych części ciała w przestrzeni, a także wibracji); czucia powierzchniowego (skupionego na dotyku, ucisku, bólu oraz temperaturze); czucia trzewnego (wszelkich odczuć z narządów wewnętrznych) oraz czucia teleceptywnego (z wykorzystaniem trzech narządów zmysłów: wzroku, słuchu, węchu).
Skierowanie uwagi na wszelkie odczucia płynące z ciała pozwala na bezpośrednie doświadczenie ciała, a nie postrzeganie go umysłem. Umysł nie zapewnia nam wewnętrznej łączności z ciałem. Umysł oferuje zewnętrzną interpretację ciała, która wcale może nie iść w parze z jego realnymi potrzebami. Małpi umysł zawsze potrafi nas okłamać; ciało tego nie zrobi.
Wpis przygotowała Julia Rossa.
